Kimsenin masadan kaldırmadığı 
Dolu bir kadeh gibi işe yaramaz 
Kederden yoksun kalbim 
Başkasının acısıyla taşar 

Yüzü kederli hayaller 
Heyecan duymak içindir yalnızca 
Korkulan onca acı
Demek ki yok aslında 

İpek kâğıtlarla kaplı bir sahnede 
Oyun değil, bir kurmaca 
Bir mim, acının dansında 
Görmesin diye, hiç kimse... 

Fernando Pessoa